Consumentenbond.nl

Let jij op E-nummers?

  • 26 april 2017
  • 29 reacties
  • 1148 Bekeken

E-nummers zijn weer flink in het nieuws en de meningen zijn verdeeld: De een mijdt E-nummers als een plaag, de ander vindt de hele discussie een opgeklopte hype. Sommige E-nummers zijn bekender (of beruchter) dan anderen. Maar hoe gevaarlijk zijn ze en wie bepaalt welk E-nummer veilig is of niet? Lees het hier.

Let jij op E-nummers in je eten?

29 reacties

Reputatie 3
Badge +4
De E-Nummers zijn in het nieuws. U doelt waarschijnlijk onder andere op het boek "Ode aan de e-nummers" van Rosanne Hertzberger?

Ik vind het heel begrijpelijk dat mensen heel voorzichtig zijn met wat ze eten. Het is zo jammer dat er zoveel terecht wantrouwen bestaat. Als je bedrijven hun gang laat gaan, dan zal men zonder scrupules letterlijk verdienen aan de dood van anderen. Denk maar aan de baby-melk in Azie. Men vertrouwt daar hun zelf geproduceerde spullen niet meer. En juist daarom zijn die e-nummers in het leven geroepen: om ons te beschermen tegen de allesontziende zucht naar meer geld. Het lijkt wel, alsof het vanzelfsprekend is, dat wanneer iets een etiket krijgt, dit meteen in een verdacht hoekje van afwijkende gevaarlijke zaakjes komt te staan. Misschien komt er wel een psychologische studie naar. Lijkt me erg interessant, ook in het kader van de vele "keurmerken" die ontstaan.

In ieder geval vond ik de bespreking van dit boek in VPRO boeken een mooi voorbeeld van hoe je hieronder nuchter en verstandig kunt blijven.
Reputatie 6
Badge +5
Koop hoofdzakelijk vers, maar voor overige etenswaar kijk ik naar de hele ingrediëntenlijst, voornamelijk voor de vele gedaantes waarin zich suiker voordoet. Voor e-nummers houd ik een maximum van 3 aan en bij mijn geringe consumptie heb ik dat tot nu toe overleefd. Het wordt anders wel heel ingewikkeld. Het meest ondoorzichtig vind ik brood. Volgens de Duitse consumenten-tv werken broodfabrikanten met kant-en-klare meelmixen en hoeft wat daar allemaal in zit niet als ingrediënt vermeld te worden. Ik weet niet of dat in Nederland anders is, maar de vermelding "alleen water en meel" vind ik een stuk minder geruststellend dan b.v. een vermelding als "alleen water en gemalen tarwe, spelt, rogge enz.".
Waarom niet alleen natuurlijk eten? E-nummers zijn chemische toevoegingen en horen niet thuis in ons eten. Ons lichaam herkent deze niet. Weg met de pakjes en zakjes denk ik dan. Janny
let er wel op, maar van sommige producten gebruik je zo weinig, we moeten ons ook geen overdreven angst laten aanpraten.
Graag e-nummers. Dat zijn niet anders dan, omdat ze veilig zijn, op wetenschappelijke gronden goedgekeurde toevoegingen. Het beste wapen tegen de soms onbetrouwbare voedingsmiddelenindustrie, inclusief de alternatieve aanbieders zoals 'biologische' producenten. Nu suiker nog gewoon suiker gaan noemen. Dat is het echt gevaarlijke, op grote schaal verkochte en in onze rijke wereld volstrekt overbodige voedingsmiddel. Een product dat veel e-nummer-vermijders vaak zonder enige bedenking aan hun voedsel toevoegen, zeker als het geen suiker heet maar bijvoorbeeld 'ahornsiroop' of 'honing'. Noem wat nu honing heet 'vloeibare suiker (met honingsmaak)'.
Het klinkt gek, maar in Nederland is het qua voedselveiligheid (dat is niet alleen hygiëne) droevig gesteld. De industrie heeft het hier aardig voor het zeggen met het Voedingscentrum als spreekbuis. Sommige E nummers die hier zijn toegestaan zijn in andere landen verboden, sommigen omdat zij bewezen kankerverwekkend zijn. Dat mensen de E nummers wantrouwen is een positieve ontwikkeling die hopelijk door zal zetten en de fabrikanten zal doen beseffen dat het anders moet. Gelukkig zijn een aantal fabrikanten hier al mee begonnen.


Het klinkt gek, maar in Nederland is het qua voedselveiligheid (dat is niet alleen hygiëne) droevig gesteld.

Geplaatst door W.S. van Luipen op Mei 7, 2017.


Dat klinkt inderdaad heel gek. Mag ik vragen waar u ons land dan mee vergelijkt en welke bron u hanteert?


Dat klinkt inderdaad heel gek. Mag ik vragen waar u ons land dan mee vergelijkt en welke bron u hanteert?

Geplaatst door A. Deen op Mei 7, 2017.
Er zijn met zoekmachines meer dan genoeg voorbeelden en bronnen te vinden. O.a. op de website van Juglen Zwaan is veel informatie met links naar onderzoeken te vinden. Ik kan een paar E nummers opnoemen die in NL toegestaan en in andere landen niet: E102 (verboden in Oostenrijk, Finland en Noorwegen reden: mogelijk kankerverwekkend), E104 (verboden in de VS en Australië: reden mogelijk kankerverwekkend), E123 verboden in veel landen o.a. Frankrijk reden: kankerverwekkend met mutagene en teratogene werking), het heel veel gebruikte E621 (o.a. kankerverwekkend, zie het boek van neurochirurg dr. Russell Blaylock getiteld Excito-Toxins). Helaas zijn er nog heel veel meer voorbeelden op te noemen.


Er zijn met zoekmachines meer dan genoeg voorbeelden en bronnen te vinden. O.a. op de website van Juglen Zwaan is veel informatie met links naar onderzoeken te vinden. Ik kan een paar E nummers opnoemen die in NL toegestaan en in andere landen niet: E102 (verboden in Oostenrijk, Finland en Noorwegen reden: mogelijk kankerverwekkend), E104 (verboden in de VS en Australië: reden mogelijk kankerverwekkend), E123 verboden in veel landen o.a. Frankrijk reden: kankerverwekkend met mutagene en teratogene werking), het heel veel gebruikte E621 (o.a. kankerverwekkend, zie het boek van neurochirurg dr. Russell Blaylock getiteld Excito-Toxins). Helaas zijn er nog heel veel meer voorbeelden op te noemen.

Geplaatst door W.S. van Luipen op Mei 7, 2017.


Bedankt het is mij al helder.
Bedrijven zijn niet verplicht om het e-nummer te vermelden. Ze kunnen ook de gewone stofnaam op het etiket zetten. Ik adviseer bedrijven om geen e-nummers te vermelden, maar de stofnaam. Wat diendde tot geruststelling van de consument (e-nummers: het is veilig) is nu in de ogen van de consument geworden tot 'onveilig' . Bedrijven kunnen geen andere stoffen in voedsel gebruiken dan de stoffen die op een positieve lijst staan. Alle stoffen die op de positieve lijst staan hebben een e-nummer, maar meestal worden alleen de e-nummers voor kleurstoffen, zoetstoffen en smaakverstevigers vermeld. Vaak geven bedrijven de e-nummers op om de tekst op het etiket korter te maken. Maar of je nu 'ijzeroxide' of E172 op het etiket zet, het is gewoon hetzelfde. Hetzelfde geldt voor 'koperchlorofyl' of E141. Maar mensen lezen liever koperchlorofyl in plaats van E141. Geef dus de mensen die zogenaamd E-nummer-loos willen leven hun zin en maak een wat langer etiket met koperchlorofyl of mijn part 'Kopercomplexen van chlorophyllen'
De anti-E-nummer opvatting is een symptoom van de anti wetenschappelijke houding die we ook zien bij onder meer anti inentingen. Het bedrijf Honig gaat tegen beter weten hier in mee door publiekelijk aan te kondigen geen E nummers meer toe te voegen. Sinds ze dat uitdragen koop ik niets meer van Honig. In het algemeen ben ik trouwens voorzichtig met producten waar geen goede specificatie bij staat want dat is een reden voor achterdocht.
Ja zeker wel.

Zij hebben zeer veel invloed op je lichaam en psyche!


Er zijn met zoekmachines meer dan genoeg voorbeelden en bronnen te vinden.

Geplaatst door W.S. van Luipen op Mei 7, 2017.
Er is met 'zoekmachines' van alles te vinden op het internet. Vooral ook heel veel onzin, mooi verpakt in termen als 'wetenschappelijk onderzoek' en van mensen met titels als Dr. en Prof.

De kunst is te doorzien wat daadwerkelijk oké is, en wat niet. De bron is van belang, en je kunt ook stellen: hoe spectaculairder, hoe kleiner de kans dat het bij de waarheid ligt.

Want we willen zo graag is sprookjes en complot-jes geloven!


O.a. op de website van Juglen Zwaan is veel informatie met links naar onderzoeken te vinden. Geplaatst door W.S. van Luipen op Mei 7, 2017.


Juglen Zwaan is een blogger, noemt zich 'orthomoleculair therapeut' en heeft duidelijk een eigen agenda als aanhanger van een moderne religie.
Als mijn man iets at met een glutamaat (E620 en hoger) erin werd hij onwel, kreeg het benauwd en kon bewusteloos raken. Het heeft even geduurd voor we wisten waardoor het kwam, maar sindsdien hebben we dit E-nummer gemeden. Toch overkwam het hem nog wel eens, maar dat was dan niet door onze eigen inkopen, maar wat er in een restaurant in het eten en sauzen zat. Toch worden deze E-nummers


Als mijn man iets at met een glutamaat (E620 en hoger) erin werd hij onwel, kreeg het benauwd en kon bewusteloos raken. Het heeft even geduurd voor we wisten waardoor het kwam, maar sindsdien hebben we dit E-nummer gemeden. Toch overkwam het hem nog wel eens, maar dat was dan niet door onze eigen inkopen, maar wat er in een restaurant in het eten en sauzen zat. Toch worden deze E-nummers

Geplaatst door Suwie op Mei 8, 2017.
Behalve dat de massahysterie over glutamaat overgevoeligheid, ook wel bekend als "Chinees Restaurant Syndroom", met wetenschappelijk onderzoek naar het rijk der fabelen verwezen is, blijft het natuurlijk gewoon mogelijk dat iemand allergisch is voor een stof. Pinda's, chocola, en natuurlijk helemaal hot, Tarwe maar zelfs water (blijft moeilijk voorstelbaar) zijn voorbeelden en ik geloof niet dat iemand wil suggereren dat we deze voedingsmiddelen moeten gaan verbieden omdat er mensen zijn die er allergisch voor zijn.

Ik denk wel dat of het nou gaat om E-nummers, wifi-straling of inenten, ik zie geen enkel verschil in de discussie met creationisten, chemtrailers of holocaustontkenners, allemaal zinloos. Wie er voor kiest de werkelijkheid niet te willen erkennen is daar met geen enkel argument toe te dwingen ook niet met wetenschappelijk onderzoek want iedereen weet dat wetenschappelijk onderzoek weer gestuurd wordt.
Reputatie 6
Badge +5
Als iemand zich ongemakkelijk voelt bij e-nummers heeft dat m.i. niets te maken met een anti-wetenschappelijke houding. Feit is, dat wetenschappelijk voedselonderzoek hoofdzakelijk plaatsvindt binnen het kader van de industrie, omdat die er de financiële middelen voor beschikbaar heeft en ook stelt. Zulk onderzoek dient allereerst het belang van de opdrachtgever en dat is volkomen begrijpelijk. Maar elk individu heeft een unieke chemische samenstelling en je zult dus echt zelf aan de slag moeten om uit te vinden wat je goed bekomt en wat niet. Elke persoonlijke bevinding is daarom wat mij betreft volstrekt valide en getuigt in elk geval van belangstelling voor de eigen gezondheid. En dat kan niet genoeg gestimuleerd worden want het is de enige remedie tegen verdere kostenstijgingen in de gezondheidszorg.
Denk dat de overheid meer centjes in de wetenschap stopt dan 'de industrie'.

Of is 'de overheid' al even onbetrouwbaar als 'de industrie'?
Hoewel ik het grotendeels met de desbetreffende reageerder eens ben, constateer ik dat ook deze discussie weer die 'wet' bevestigt die zegt dat elke discussie op internet vroeg of laat uitkomt bij de Tweede Wereldoorlog. Ik leer dat ik gewoon niet op dit soort fora moet reageren en ik adviseer de C-bond de discussie nu maar voor gesloten te beschouwen.
Reputatie 3
Badge +4
Beste O.F. Reuchlin,

U noemt zelf de Tweede Wereldoorlog, en dus kan de discussie nu gesloten worden?

Ikzelf vond de opmerking van Lisa Boele goed, en het zet me aan het denken. Ook de bijdrage van F. Oude Ophuis is er een om over na te denken voor mij. Ik heb inderdaad wel eens ergens gelezen dat bedrijven aan de haal gaan met door de belastingbetaler gefinancierd wetenschappelijk onderzoek. Maar dat had geloof ik, meer te maken met pharmaceutische bedrijven. Eigenlijk zou ik wel eens willen weten hoe de feiten zijn.

Hoe een vraag naar de betrouwbaarheid van de overheid, iets met de Tweede Wereldoorlog te maken heeft is mij niet duidelijk. Voor zover ik weet is de "Wet van Godwin" toch echt letterlijk bedoeld, en niet overdrachtelijk.

Er zijn wellicht anderen die ook een goede bijdrage aan de discussie willen leveren, die lees ik dan graag. Ik zou het jammer vinden als de discussie al gesloten werd.


Als iemand zich ongemakkelijk voelt bij e-nummers heeft dat m.i. niets te maken met een anti-wetenschappelijke houding. Feit is, dat wetenschappelijk voedselonderzoek hoofdzakelijk plaatsvindt binnen het kader van de industrie, omdat die er de financiële middelen voor beschikbaar heeft en ook stelt. Zulk onderzoek dient allereerst het belang van de opdrachtgever en dat is volkomen begrijpelijk.

Geplaatst door Lisa Boele op Mei 9, 2017.


Ik zal het wellicht te scherp geformuleerd hebben maar ik bedoel niet dat een kritische houding anti-wetenschappelijk is. Het probleem is dat als er resultaten bestaan die als wetenschappelijk onderbouwd veronderstelt mogen worden en die resultaten niet stroken met "het reeds aanwezige gevoel", dat mensen het probleem oplossen door een vorm van beïnvloeding, samenspanning, bedreiging, etc te veronderstellen en zo de validiteit van die resultaten aan te vallen. Het lijkt ingebakken in de menselijke geest, het is zo oud als de weg naar Kralingen en we herkennen het allemaal als het over creationisme gaat, we hebben er een woord voor en dat is complottheorie maar als het onderwerp ons persoonlijk raakt dan schieten we gewoon makkelijk in die reflex.


Waarom niet alleen natuurlijk eten? E-nummers zijn chemische toevoegingen en horen niet thuis in ons eten. Ons lichaam herkent deze niet. Weg met de pakjes en zakjes denk ik dan. Janny

Geplaatst door J. Lenstra op Mei 7, 2017.
Beste Janny, het klopt niet wat je zegt: E-nummers zijn niet alleen 'chemische toevoegingen', het kunnen namelijk ook stoffen zijn die 'natuurlijk' zijn. Zuurstof heeft bijvoorbeeld ook een E-nummer. Het is ook niet waar dat 'natuurlijk' altijd beter is dan 'chemisch', er komen in de natuur namelijk heel veel stoffen voor die schadelijk of giftig voor ons zijn. En ook fruit bevat van nature stoffen die wij met een E-nummer aan kunnen duiden! Een 'E-nummer' is alleen een systematische benaming voor een hulpstof waarvan is getest of deze veilig voor ons is. Het handige van deze E-aanduiding is dat je hiermee precies kunt opzoeken welke stoffen er in voedsel zitten, en daarmee kun je zelf bepalen of je ze wilt vermijden of niet. Op zich zijn er heel veel nuttige hulpstoffen, je zou kunnen denken aan bijv bepaalde conserveringsmiddelen. Bedorven eten is namelijk ook niet goed voor ons. Je hebt wel gelijk met je opmerking om pakjes en zakjes zoveel mogelijk te vermijden, het vervlakt onze smaak en er zit vaak teveel zout, vet en/of suiker in... (die waarschijnlijk schadelijker voor ons zijn dan de meeste E-nummers)
Reputatie 7
Badge +4
Wij eten al tientallen jaren biologisch. Behalve dat we tegen de meeste E-nummers zijn omdat die chemisch en onnatuurlijk zijn zijn wij ook tegen de meeste andere bewerkingen van het gangbare supermarktvoedsel. Lees maar eens waar allemaal gemodificeerd zetmeel inzit, of gehard vet(ook chemisch!), of zuurteregelaars, sorbitol, xylitol, smaakversterkers(het beruchte Ve Tsin), bindmiddelen, antiklontermiddelen, veel suiker, veel zout, dierlijke vetten, gelatine(varkensbotten), glansmiddel(vaak van kakkerlakken), en nog veel meer rotzooi. In een stamppot uit de supermarkt zitten soms wel 40 dingen, terwijl het toch echt moet bestaan uit aardappelen, groente, beetje zout, wat peper, evt. wat melk en boter of margarine. Klaar! Behalve dat dat véél lekkerder is is het ook véél gezonder. Al die rommel verziekt je smaak- en geurvermogen en het laat je er dusdanig aan wennen dat je denkt dat het zo hoort. Gewoon puur en vers eten is toch het allerbeste en voor biologisch hoef je helemaal niet duur uit te zijn als je er in thuis bent. Bewerkt en voorgesneden voedsel is juist veel duurder en dat maken ze alleen maar om zo veel mogelijk aan te verdienen. Gewoon zelf even alles snijden, bio aardappelen alleen even afspoelen en niet schillen, geen kant-en-klaar rommel kopen en je kunt met weinig tijd lekker, gezond en goedkoop eten.
Reputatie 6
Badge +5


Denk dat de overheid meer centjes in de wetenschap stopt dan 'de industrie'.

Of is 'de overheid' al even onbetrouwbaar als 'de industrie'?

Geplaatst door F. Oude Ophuis op Mei 9, 2017.


Ik zie, dat u het ook niet aandurft om met cijfers te komen. Ten behoeve van de discussie dan toch maar even naar de Rijksbegroting 2017, de "Voorstellen van Wet".

Het Ministerie van Volksgezondheid vermeldt onder Beleidsartikel 1: "De verantwoordelijkheid voor veilig voedsel en veilige producten ligt primair bij het bedrijfsleven.".

De zoekopdracht "voedsel" brengt mij bij het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Dat blijkt in 2010 te zijn samengevoegd met het Ministerie van Economische Zaken tot: Ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie. In de Rijksbegroting heet het dan weer Ministerie van Economische Zaken. Dat vermeldt in Beleidsartikel 6 onder het kopje Regisseren: "Producenten en partijen uit de voedselketen zijn primair verantwoordelijk voor de veiligheid van hun producten en productiewijze."

Ik zie nergens onderzoeksbudgetten, dus waar zit nou (in het kader van dit topic) het door de regering gefinancierde wetenschappelijk onderzoek? De Voedsel- en Warenautoriteit (begroot onder Economische Zaken) klaagt al jaren over gebrek aan middelen om zijn taak behoorlijk uit te voeren. Het RIVM (begroot onder Volksgezondheid) voert onderzoek uit in opdracht van ministeries en o.a. de EU. Met een jaarbudget EUR 630 miljoen. Onder de lange lijst van onderzochte chemicaliën zitten ongetwijfeld voedselgeralateerde, maar die zijn, durf ik wel te stellen, primair in bedrijfslaboratoria ontwikkeld en getest.

Wellicht doelde u op wetenschappelijk onderzoek in het kader van ons wetenschappelijk onderwijs, maar dat houdt geen rechtstreeks verband met dit topic. Het Ministerie van OC&W (Rijksbegroting 2017) vermeldt voor Onderzoek en Wetenschapsbeleid een bedrag van EUR 967 miljoen. Aan het topic raakt wel het bijbehorende Beleidsartikel 16 met o.a.: "samenwerking (stimuleren) in de gouden driehoek van bedrijven, kennisinstellingen en overheid. In het bedrijfslevenbeleid, waarvoor de Minister van Economische Zaken verantwoordelijk is, is hiervoor de topsectorenaanpak ontwikkeld met bijbehorende innovatiecontracten.". Het sponsoren van wetenschappelijk onderzoek door het bedrijfsleven heeft inmiddels ingang gevonden.

Tenslotte: met "vertrouwen" heeft dit allemaal niets te maken. Wèl met hoe de wereld in elkaar steekt. De voedselindustrie is mondiaal en de budgetten voor wetenschappelijk onderzoek zijn navenant. Onze regering heeft dat begrepen.
U komt met een -lijkt het- goed doorwrocht verhaal. Dank daarvoor.

Echter: in de tweede zin gaat het al fout: Het Ministerie van Volksgezondheid vermeldt onder Beleidsartikel 1: "De verantwoordelijkheid voor veilig voedsel en veilige producten ligt primair bij het bedrijfsleven.". U gebruikt dat blijkbaar als argument voor de gedachte dat het bedrijfsleven bepaald en betaald. Maar het is gewoon een opdracht aan de voedingsindustrie om de verantwoording voor hun eigen producten te nemen, en de verantwoording neer te leggen waar die hoort. De overheid produceert niet, en zij kunnen dus niet verantwoordelijk zijn voor het product. Hoogstens voor de controle.

Reageer