Consumentenbond.nl

Wat zijn jouw grootste frustraties in het ziekenhuis?


Reputatie 4
Badge +6
Momenteel zijn we bezig met een onderzoek naar ervaringen van mensen die de afgelopen tijd in het ziekenhuis zijn geweest. We zijn benieuwd welke frustraties jij zoal hebt ervaren rondom je ziekenhuisbezoek.

Praat mee en laat ons weten wat jouw ziekenhuisergernissen zijn.

90 reacties

Reputatie 7
Badge +5
@Akua2 schreef: "En wat is er mis met wat pijn? Voor de een is dat heel anders dan voor de ander.
"
Verschillende mensen ervaren pijn verschillend, dat is zeker waar, maar voor iedereen veroorzaakt pijn in min of meerdere mate stress en dat is zeer nadelig voor allerlei genezingsprocessen processen in het lichaam en verlaagd de weerstand.

Iedereen was en is te voorzichtig met gecontroleerde pijnbestrijding, het is een nauwkeurig evenwicht om de pijn weg te houden.
In de huisartsenpraktijk zou dat, in bepaalde gevallen, beter gecontroleerd moeten worden en niet te veel met herhalingsrecepten gewerkt moeten worden, maar dat is afhankelijk van de huisarts, want pijnbestrijding zonder pijn veroorzaakt de afhankelijkheid / verslaving van de pijnbestrijding.
Er wordt niemand verslaafd als er evenwicht tussen pijnbestrijding en pijn is.

In de neonatologie gaat het nu veel beter met hele kleine kinderen als ze zonder pijn zijn, dan is de stress veel minder en dan voorkomt dat als je pijn krijgt je stresslevel flink omhoog gaat, vooral je adrenaline en cortisol (je eigen corticosteroïde) en dat remt je weerstand en het genezingsproces en adrenaline stimuleert teveel andere zaken in je lichaam die je op dat moment beter niet kunt stimuleren, omdat dit heel veel energie kost die beter voor de groei en het genizingsproces gebruikt kan worden.
Er is zeer uitgebreid onderzoek naar gedaan de laatste tientallen jaren en alle uitslagen van deze onderzoeken laten hetzelfde zien en een positief genezingsproces.

"Onderaan de streep zijn patiënten vast beter af met het moderne pijnbeleid, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het zero-tolerancebeleid ten aanzien van pijn deels debet is aan de opiatencrisis die op ons afstevent."
Daar ben ik het wel mee eens, het evenwicht is belangrijk.

"Ik durf het haast niet te schrijven, maar misschien moeten we pijn net iets meer accepteren."
Dat gaat, mijns inziens, weer net te ver en veroorzaakt weer de problemen zoals hierboven omschreven.
Reputatie 7
Badge +6
In het verleden was het normaal dat patienten geen medezeggenschap hadden in wat verpleegkundigen en artsen met hun deden. Patienten met twijfels durfden dat meestal niet te uiten en gingen er maar van uit dat de zorgverleners wisten wat ze deden. Meestal was en is dat gelukkig ook zo. Inmiddels zijn we mondiger geworden . Laten zorgverleners ons svp niet lastig en eigenwijs noemen als we ergens over twijfelen of iets absoluut niet willen. Laat er een gezonde positieve discussie mogelijk zijn . Als wij niet te overtuigen zijn , moet men dat respecteren . Het is ons eigen lichaam en wij zitten met de narigheid als we iets toegestaan hebben wat we beter niet hadden kunnen doen. Als we ten onrechte iets geweigerd hebben uiteraard ook , maar dan is het onze eigen schuld en daar leren we ook weer van. Ook wel leuk om te weten en gehoord van verpleegkundigen : Als artsen in een ziekenhuisbed belanden , zijn dat meestal superlastige patienten .........😉
In het verleden was het normaal dat patienten geen medezeggenschap hadden in wat verpleegkundigen en artsen met hun deden. Patienten met twijfels durfden dat meestal niet te uiten en gingen er maar van uit dat de zorgverleners wisten wat ze deden. Meestal was en is dat gelukkig ook zo. Inmiddels zijn we mondiger geworden . Laten zorgverleners ons svp niet lastig en eigenwijs noemen als we ergens over twijfelen of iets absoluut niet willen. Laat er een gezonde positieve discussie mogelijk zijn . Als wij niet te overtuigen zijn , moet men dat respecteren . Het is ons eigen lichaam en wij zitten met de narigheid als we iets toegestaan hebben wat we beter niet hadden kunnen doen. Als we ten onrechte iets geweigerd hebben uiteraard ook , maar dan is het onze eigen schuld en daar leren we ook weer van. Ook wel leuk om te weten en gehoord van verpleegkundigen : Als artsen in een ziekenhuisbed belanden , zijn dat meestal superlastige patienten .........😉

Dat alles klopt als een zwerende vinger. We moeten er wel voor zorgen dat we primair blijven zien dat de moderne geneeskunde een enorm positief effect heeft gehad en we vanuit dat startpunt bij moeten sturen in plaats van de indruk te geven dat alles anders moet en er allemaal niets van deugt.
Reputatie 7
Badge +5
"In het verleden was het normaal dat patiënten geen medezeggenschap hadden in wat verpleegkundigen en artsen met hun deden."

Dat hadden patiënten wel, maar er werd niets mee gedaan en patiënten voelden zich te afhankelijk om te sputteren of waren bang dat ze geen goede hulp meer kregen.

Je vraagt een consult aan bij een arts oftewel je vraagt haar/zijn advies.
Haar/zijn antwoord is dus een advies en daarna kun je akkoord gaan met dit advies of niet.
Dat is geheel en al aan de vraagsteller.

Een witte jas geeft een enorme macht als je die aanhebt, gelukkig heb ik altijd zo veel mogelijk voorlichting gegeven en de keuze bij de patient gelegd en daardoor mijn eigen macht zo veel mogelijk afgebroken.
Het voordeel bleek en blijkt een enorme tijdswinst, omdat goede voorlichting heel veel onzekerheid en heel veel vragen en discussies wegneemt, goede voorlichting met een eigen keuze van de patiënt geeft de macht terug aan de patient en je krijgt de volledige medewerking van een rustige patiënt.
Dus meer aandacht en voorlichting voor de patiënt geeft tijdswinst.
Inmiddels is er een pilot bij huisartsen om meer tijd te mogen besteden per consult en dit resulteert ook in tijdswinst.
Simpele oplossing voor een groot probleem en iedereen tevreden.

De marktwerking gaf een vervelend effect, het korte termijn denken, maar met lange termijn denken wordt in de gezondheidszorg juist bespaard.

Ga je akkoord met het advies, dan volgt medicatie dan wel één of andere behandeling of operatie.
Ga je niet akkoord met het advies gebeurt er verder helemaal niets.
Reputatie 3
Badge +5
Door een recente ervaring werd weer eens duidelijk hoe slecht de maaltijden in sommige/ veel? ziekenhuizen zijn. Ik zal geen naam noemen, omdat het volgens mij een veelgehoorde klacht is. Ik zou graag zien dat dit door de CB als item wordt opgepakt en onderzocht ('onder de loep genomen', zie gerelateerde topics hiernaast). Veel patiënten zijn al min of meer ondervoed als ze in het ziekenhuis belanden. Met het eten dat daar vervolgens verstrekt wordt, wordt dat nog erger, i.p.v. beter. Goed eten is een basisvoorwaarde wil een omgeving helend zijn.
Nog een basisvoorwaarde. Geen of zo min mogelijk pijn hebben. Is immens belangrijk voor optimaal herstel. Pijnlijke onderzoeken zouden standaard als patiënten dat willen onder narcose moeten kunnen plaatsvinden. Zo min mogelijk traumatische ervaringen, of dat nu fysiek of mentaal of beiden is.
En nog zoiets: goed slapen. Heeft er iemand wel eens goed geslapen in een ziekenhuis? En dan bedoel ik niet in de luxe huizen met uitsluitend 1-persoonskamers 😉
Reputatie 7
Badge +5
@Luctor "Pijnlijke onderzoeken zouden standaard als patiënten dat willen onder narcose moeten kunnen plaatsvinden."

Welke onderzoeken worden als pijnlijk ervaren?
Zijn er dan andere manieren om de pijn te bestrijden zoals pijnbestrijding via infuus?
Voor vrijwel alle onderzoeken, zeker wel.

Vergeet niet dat er bij narcose een complete set beademingsapparatuur moet staan, een complete medicatie kar die verplicht is als er complicaties zich voordoen met allerlei infuusvloeistoffen en minstens 3 personen aanwezig moeten zijn als de narcose gegeven wordt, anesthesist minstens bij in en uitleiding van de narcose en anesthesie medewerker/verpleegkundige gedurende de gehele tijd met een omloop, iemand die hand en spandiensten kan verrichten als er iets gebeurd, want als er iets acuuts gebeurd kun je niet alles tegelijkertijd en je hebt maar 2 handjes.

Voor de narcose moet er ook een pre-anesthesie onderzoek uitgevoerd worden om de gehele geschiedenis te lezen en te kijken wat de huidige stand van zaken is betreffende hart, lever, nieren en longen en zo nodig bloedonderzoek om hier achter te komen en welke medicatie ingenomen wordt en allergiën om de juiste narcose medicatie te kunnen geven.

Dit lijkt een enorme berg acties voor een simpel lijkende narcose, maar aan elke narcose zit een risico, onverwachte allergieën en reacties op de narcose medicatie voorop, daarom moet alles en iedereen op alles voorbereid zijn en alles altijd geheel getest klaarstaan voordat een narcose begint.

Omdat de huidige check en dubbelcheck van de patiënt en alle mogelijke noodzakelijke apparatuur vergelijkbaar is met de luchtvaart, is het veiliger om op een OK in narcose te liggen of in een vliegtuig te zitten, dan om op straat te lopen.

Ook een narcose valt voor het lichaam onder een traumatische ervaring.
Je wordt in een kunstmatige slaap gebracht, je krijgt pijnbestrijding en zo nodig spierverslappers en wordt dan beademd met beademingsapparatuur vanwege deze spierverslappers.
Je schakelt dus van alles en nog wat uit in het lichaam op een "onnatuurlijke" wijze.
Reputatie 3
Badge +5
@Bert Puncties/ biopten zijn berucht. Narcose is inderdaad een hoop gedoe, maar bij de tandarts (voor patiënten met angst) kennelijk een fluitje. Hoe kan dat? Ik ben zelf een aantal keren onder narcose geweest, weinig aan de hand als dat niet langer dan een kwartier, twintig minuten duurt.
Reputatie 7
Badge +6
Er zijn diverse mogelijkheden van pijnbestrijding bij ingrepen . Vaak wordt met de voorkeuren van patienten wel rekening gehouden . Ook hier geldt weer : het is ons eigen lichaam en daar hebben we zelf ook nog iets over te vertellen . Bij mijn jaarlijks onderzoek mag ik kiezen uit volledige narcose of een roesje. Beide hebben voordelen en nadelen . Een roesje is veel simpeler en goedkoper . Mits goed gedoseerd merk ik daarmee ook niets van het onderzoek , dus dat heeft mijn voorkeur na beide mogelijkheden geprobeerd te hebben . Bij pijn naderhand zijn weer andere mogelijkheden . Kennelijk zijn daar geen standaard procedures voor . Ook hier kunnen we zelf beter aangeven of we het wel of niet draaglijk vinden in overleg met de arts.
Reputatie 7
Badge +5
@E.T. Wiersum schreef: "Kennelijk zijn daar geen standaard procedures voor."

Gelukkig niet en daar komen ook mooi je eigen keuzemogelijkheden bij kijken.
De pijngrens van diverse mensen is heel verschillend, ook de ingreep zelf en de wijze waarop de ingreep wordt uitgevoerd.
Pijnbestrijding hangt heel erg af van wat diegene ervaart en hoe snel de stoffen uitgewerkt zijn.

Het verschil in hoeveelheid pijnbestrijding (ook tijdens een operatie) tussen een 18 jarige tiener die veel alcohol drinkt en regelmatig flink wat drugs gebruikt en een 90 jarige die nooit alcohol heeft gedronken kan het 20 voudige bedragen, maar het blijft voor iedereen anders.
Dit heeft puur te maken met de snelheid van afbraak en uitscheiding (lever, nieren) van het lichaam van al deze stoffen.
Reputatie 7
Badge +5
@Luctor schreef: "Puncties/ biopten zijn berucht. Narcose is inderdaad een hoop gedoe, maar bij de tandarts (voor patiënten met angst) kennelijk een fluitje. Hoe kan dat? Ik ben zelf een aantal keren onder narcose geweest, weinig aan de hand als dat niet langer dan een kwartier, twintig minuten duurt. "

Die zijn inderdaad heel berucht.
Bij de tandarts kan lachgas gebruikt worden in combinatie met zuurstof en dat valt onder pijnbestrijding en kent weinig risico's, mits goed gebruikt.

Niet te verwarren met het pure lachgas wat gebruikt wordt in de uitgaanswereld.
Dit is 100%, het gevaar zit hem erin dat lachgas sneller opgenomen wordt dan zuurstof en een flinke ballon het zuurstof tekort bevorderd en het volledig out gaan creëert.
Als de opname van lachgas lang goenoeg duurt zonder zuurstof, blijf je out.

Narcose is als vliegen, het opstijgen en het landen, bij narcose is dat de inleiding en de uitleiding, dat zijn de risico volle momenten.
Of je nu een kwartier vliegt, onder narcose bent of 10 uur vliegt of onder narcose bent, deze 2 momenten blijven het meest risicovol.
Vandaar dat in de luchtvaart en bij de anesthesie vrijwel identieke veiligheidsprocedures gevolgd worden, van alles, papieren en apparatuur, van te voren controleren en check dubbbelcheck tijdens de vlucht/operatie.
Het gaat om het feit dat alles klaar moet staan als er ingegrepen moet worden, zowel in de lucht als in de OK, het blijft dan secondenwerk of minutenwerk en opleiding en ervaring.
Reputatie 3
Badge +3
Er zijn diverse mogelijkheden van pijnbestrijding bij ingrepen . Vaak wordt met de voorkeuren van patienten wel rekening gehouden . Ook hier geldt weer : het is ons eigen lichaam en daar hebben we zelf ook nog iets over te vertellen . Bij mijn jaarlijks onderzoek mag ik kiezen uit volledige narcose of een roesje. Beide hebben voordelen en nadelen . Een roesje is veel simpeler en goedkoper . Mits goed gedoseerd merk ik daarmee ook niets van het onderzoek , dus dat heeft mijn voorkeur na beide mogelijkheden geprobeerd te hebben . Bij pijn naderhand zijn weer andere mogelijkheden . Kennelijk zijn daar geen standaard procedures voor . Ook hier kunnen we zelf beter aangeven of we het wel of niet draaglijk vinden in overleg met de arts.

Niet altijd... Het is mij al een aantal keren opgevallen dat er in dit soort dingen totaal anders wordt omgegaan met mannen en vrouwen.
Toen mijn man een paar keer een simpel zeer kortdurend ingreepje had, kreeg hij zonder enige moeite volledige narcose (werd gewoon aangeboden), terwijl het dingen waren die gewoon met plaatselijke verdoving kunnen. Was op zich dus totaal niet nodig maar nadat hij wat fronsend keek werd er direct geconstateerd 'meneer ziet er wat tegenop om lokaal verdoofd te worden en wil liever onder narcose'. Hij zei geen nee natuurlijk (de risico's leken me een stuk groter dan die van het ingreepje zelf, maar goed). Recept tramadol lag notabene ook al klaar voor naderhand. Meer dan paracetamol heeft hij niet nodig gehad.
Terwijl ikzelf al een aantal keren een stuk heftigere ingrepen en onderzoeken had, in diverse ziekenhuizen overigens, waarbij ik ook steeds weer duidelijk en hardop aangaf er behoorlijk bang voor te zijn (mede doordat er een emotioneel kantje aan het hele verhaal zat toen), maar daar werd overheen gestapt. Een keer duurde het beloofde kwartier dat de ingreep zou duren maar liefst anderhalf uur, waarbij je alles meekrijgt en ik aan 1 stuk door bang was. 'Wat ligt u toch te trillen mevrouw, ik kan bijna niet zien wat ik moet zien.' (Fijn om te horen ook.)
En dan naderhand: Maar had dan gewoon een roes gevraagd....
Tja. Ik ga ervan uit, dat júllie weten wat er mogelijk is. Ik kan dat wel roepen, maar is meermaals aangeven dat ik er vreselijk tegenop zie niet genoeg dan?
En niks tramadol. U hebt wel paracetamol in huis zeker? Er kwam iets meer pijn aan te pas helaas. Maar ja, dan ben je thuis en je zit het wel uit...

Bij 1 heel vervelend onderzoek was me de roes ook beloofd, infuusnaald was zelfs die ochtend al geprikt, maar ik kon om die roes smeken wat ik wilde bij de artsen die het onderzoek deden, ik kreeg hem níet. 'Want ik zou later die dag last kunnen hebben van de narcose'. (Wat niet uitmaakte, ik zou nl. nog dagen in dat ziekenhuis zijn.) Het is notabene vrij standaard bij zo'n onderzoek, daarom zat die naald al op zijn plek. Het werd een behoorlijk traumatische ervaring waar ik niet aan kan denken zonder tranen, het is 7 jaar geleden maar de paniek staat me nu nóg bij.
Dat overkomt me overigens niet nog eens, als het ooit nog een keer zo gaat, gaat dat hele onderzoek op dat moment niet door heb ik mezelf beloofd.
Soms moet je gewoon bot zijn, is me letterlijk door een medewerker in datzelfde ziekenhuis verteld.

Kortom, men luistert vaak niet... En wat is dat toch dat vrouwen zoiets maar gewoon moeten doorstaan en niet zeuren, terwijl je als man bij de eerste kik een narcose krijgt? Ik snap daar echt helemaal niets van.
(En voordat iemand erover begint: ik ken inmiddels genoeg ziekenhuis van binnen om het verschil in 'zwaarte' tussen de diverse ingrepen waar ik het hierboven over had te begrijpen. En ohja het ging niet om een sterilisatie ;))
Reputatie 3
Badge +3
Terwijl ik dit schrijf ben ik toevallig op ziekenbezoek bij iemand die na een operatie nauwelijks pijn in rust heeft, iets meer bij bewegen, maar die helemaal simpel wordt van het 3 maal daags moeten uitdelen van een rapportcijfer voor die pijn. ‘Dank u, het is goed te doen’ is geen gewenst antwoord, want zonder score faalt de indicator en bij >4 gaat er toch een pijnstiller in.

In mijn eigen ziekenhuis valt het me ook telkens op dat iemand met een ziekte die helemaal niet met pijn gepaard gaat, toch dagelijks bestookt wordt met de pijnvraag.


Ja, ook een mooie 😉. Ik vind dat ook altijd een ingewikkelde vraag.
Daarbij weet je nooit hoe 'erg' het moet zijn voordat ze er wat aan gaan doen. Moet ik 5 zeggen als ik best een paracetamolletje wil hebben? En als ik juist niks wil, is 4 dan teveel?
Dat 9 of 10 'niet te harden' betekent snap ik. Maar ik heb ook eens na een loeizware ingreep een dag of 3 lang steeds 8 en 9 moeten mompelen voor er iemand op de gedachte kwam dat een zelf te bedienen pompje met fentanyl eigenlijk wel een goed idee was bij die mevrouw die 'te weinig mobiliseerde'. Ja, dat werkt niet best he als je vergaat van de pijn.
In mijn ogen is 5 de helft van 10 dus dat vind ik dan zoiets als 'gaat nog wel'. Maar artsen geven je blijkbaar bij 4 al wat.
Blijft een lastig iets...
Reputatie 7
Badge +6
@M. Ronde . Ik twijfel niet aan je verhaal , maar denk dat het toeval is. Ik kan me niet voorstellen dat mannen anders worden behandeld dan vrouwen. Kan met de beste wil van de wereld ook geen reden verzinnen in een tijd dat vrouwen en mannen geacht worden gelijkwaardig behandeld te worden. Meestal dan.... Het is helaas waar dat je soms gedwongen bent bot te doen. Ook mij is meermalen door verpleegkundigen iets opgedrongen omdat het zogenaamd moest . Later bij navraag aan de arts bleek dat gelogen .Met de artsen heb ik de laatste jaren wel goede ervaringen . Dat is ook wel eens anders geweest . Ben helaas zeer vaak in ziekenhuizen en laat me voortaan niet meer in de maling nemen als er weer eens iets niet goed dreigt te gaan. Fouten maken we ook allemaal dus ook zorgmedewerkers. Daarom zeg ik nog maar eens : Blijf zelf opletten en meedenken en zoek info op over je kwaal.
Reputatie 3
Badge +5
@M. Ronde Wat je beschrijft zijn niet veel minder dan traumatische ervaringen. Voor een zo pijnvrij mogelijk ziekenhuis is een cultuuromslag nodig. Ik denk dat die in veel ziekenhuizen nog niet heeft plaatsgevonden. En zolang dat het geval is, is een bepaald soort mondigheid van patiënten nodig. Daarbij gaat het wel erg letterlijk om het duidelijk maken van je piepgrens. Ik heb zelf een paar keer gezegd: hier wil ik niet bijzijn. Het werd geaccepteerd dus kreeg ik een korte en lichte narcose. Al kan een roesje inderdaad soms voldoende zijn. Het verschil dat er zou kunnen zijn tussen de behandeling van mannen en vrouwen is dat vrouwen soms minder assertief zijn en er bijgevolg over hen heen gewalst wordt. Zorgverleners zijn net mensen: waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Ten koste van de patiënt. Sorry Bert, maar dat is denk ik de realiteit. In menig opzicht leven we nog in de nadagen van de middeleeuwen.
Reputatie 3
Badge +5
Nog eentje dan. Specialisten die altijd met vakantie of op congres zijn. Bij ons is dat beeld gedurende het afgelopen jaar ontstaan. Daardoor geen continuïteit in het contact met de patiënten. Met alle communicatieproblemen, misverstanden, spraakverwarringen, onvolledig geïnformeerd zijn (de artsen) en onzorgvuldigheden van dien. Om het over misdiagnoses of zaken over het hoofd zien maar niet te hebben.

Las daarnet de brief van de dag in de Volkskrant van vandaag:

Medisch specialisten: u jaagt die 60 procent zelf naar ‘kruidenvrouwtjes’ of andere ‘alternativo’s’

Redactie 21 juni 2019, 15:36
https://images3.persgroep.net/rcs/9iKde-uYEBDYylMB2bIU2aTTnCM/diocontent/150932173/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8Beeld Bas van der Schot

Hand in eigen boezem

Briefschrijver Pier Bergsma (20 juni) wil niet betalen voor de acupunctuurbehandeling van mijn oom. Oké, gelijk oversteken: betaal ik niet voor levensrekkende behandelingen voor hem of een familielid die ik niet zinvol vind. Wordt dat solidariteit anno 2019?
advertentie
Ik heb geen oom en ik ben geen aanhanger van alternatieve geneeswijzen maar de discussie moet anders. Voordat de anti-kwakzalversbrigade weer de messen slijpt, de zorgverzekeraars zich in loopgraven ingraven en premiebetalers tegen elkaar uitgespeeld worden, lijkt het mij zinvoller de vraag te stellen waarom 60 (!) procent van de Nederlandse bevolking voor het vergoeden van alternatieve behandelingen is. Moeten reguliere medisch specialisten dan niet eens een dikke hand in eigen boezem steken?
Misschien hebben zij veel te weinig tijd voor een patiënt, zitten ze op hun toetsenbord te rammelen in plaats van de zieke aan te kijken. Misschien zijn ze te veel gericht op ‘de knie’ in plaats van de mens. Misschien willen ze vooral snijden, mensen door machines halen, pillen erin duwen, protocollen volgen in plaats van naar hun intuïtie luisteren en eindeloze onderzoeken doen om uit te sluiten wat het allemaal niet is. Misschien vinden ze het gemakkelijker om op de ziekte zelf te focussen en niet op de (psychische) bijwerkingen daarvan. Misschien weten ze niets van wat hun collega in de kamer ernaast doet en overleggen ze daar ook niet mee als meneer Jansen meer dan één probleem heeft. Vinden ze de bloedwaarden fantastisch en moet de patiënt zich ook zo voelen. Zo niet, dan wensen ze mevrouw Pietersen ‘het beste’ en mag ze het verder zelf uitzoeken, terug naar de huisarts, naar een andere dokter, op de wachtlijst bij de psycholoog. Medisch specialisten: u jaagt die 60 procent zelf naar ‘kruidenvrouwtjes’ of andere ‘alternativo’s’. Ga eens wat van hen leren!
Heleen den Beer Poortugael, Soest

Reageer